Najbardziej boli pustka,brak czegoś, co zawsze było Nam dobrze znane.
To pomijanie czegoś, co dotąd znaczyło bardzo dużo.
To omijanie miejsc, które mają Nam przypomnieć.
To brak komunikacji z osobami, które lubią wspominać.
To brak jakiegokolwiek życia , gdy ciągle mijamy się z prawdą lub staramy się jej uniknąć.
To ból jaki sobie sami sprawiamy i kwestia przyzwyczajenia, kiedy sami w sobie staniemy się masochistą.
Przeszłość, często ma duży wpływ na to kim jesteśmy teraz.Wydarzenia, które długo analizowaliśmy.Próbowaliśmy naprawiać i staraliśmy się coś zmienić. Zostawiają niewidoczne rany.Rany, które nigdy się nie zagoją, bo rozdrapujemy je,nawet jeśli od tamtego czasu minie wiele lat.
Porzucenie przez chłopaka sprawiły, że Hope stała się wrakiem człowieka. Dlaczego wrakiem? Jej organizm był wyniszczony przez narkotyki,alkohol i tytoń. Zaś jej charakter...ciężko nazwać ją osobą świadomą swoich czynów. Ktoś, kto rani swoje ciało, nie docenił jeszcze tak cennej wartości jaką jest życie.
~*~
Witam serdecznie na prologu opowiadania i moich początkach na Blogerze !
Mam nadzieję, że zachęciłam Was prologiem do czytania mojego opowiadania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz